tag:blogger.com,1999:blog-33529441.post4668741377594738697..comments2008-07-21T18:34:45.419+02:00Karleshttp://www.blogger.com/profile/09131724432935674228noreply@blogger.comBlogger2125tag:blogger.com,1999:blog-33529441.post-83571910199116418022008-07-21T18:34:00.000+02:002008-07-21T18:34:00.000+02:00Jes ja, sanige... <BR/><BR/>En la familio de la ĉiutagaj sanigiloj .... Se vi mokas la rigardon de preterpasanto ...<BR/><BR/>rajtigu vin je parolo, unusola... Ofte mi donacas al mi tiun rajton kaj plaĉon : voĉumi mian penson, per aŭdeblaj vortoj.. Eĉ tute simplaj kaj ĉiutagaj aferoj : Kiumado kaj ĉuado ...<BR/><BR/> "Ĉu mi ne forgesis ŝlosi pordon", "ĉu mi glutis la pilolojn", "ĉu..", "Kion mi manĝu", "De kiom da jaroj ekzistas la universo".<BR/><BR/><BR/>Kaj vi ankaŭ rajtas ellasi "tiu estas aĉulo..", "Do, nun, mi pripensu psikologiistan helpon", "pli bone restadi senfara subsune"..<BR/><BR/>Kiom bone rigardi la rigardon de la rigardanton iomete mirigitan.. <BR/><BR/>ĝis,<BR/>ivoivo la senmemoramemorujo.over-blog.comnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33529441.post-8721448593001375612008-02-13T16:07:00.000+01:002008-02-13T16:07:00.000+01:00Mi konsentas al via konkludo, kaj eĉ plivastigus ĝin: la funkcio de la menso estas ordigi niajn spertojn en kiel eble plej agrablan formon. Mi donos ekzemplon el lastatempa pensado: la morto.<BR/><BR/>Iuj pensistoj baraktis tiel forte kun la problemo de la morto, ke ili ne nur agnoskis ĝian realecon, sed konvinkis sin, ke la morto estas tute komprenebla kaj normala. La sekva paŝo neeviteblis: ili tiam decidis, ke ili bonvenigas la morton; la morto estas bona; sen la morto la vivo estus sensignifa. Ktp.<BR/><BR/>Mi ĉiam scivolis, kiel ili sentus sin, se subite ili ne plu devus morti. Ĉu ili plorus? Mi dubas :)<BR/><BR/>Mi iom deflankiĝis de via temo, sed...<BR/><BR/>KenAnonymousnoreply@blogger.com